چند ماه گذشته، کشور روزهای سختی را پشت سر گذاشت. جنگی نظامی به ایران عزیز تحمیل شد؛ رخدادی که امیدواریم دیگر هرگز تکرار نشود. اما برای ما فعالان اقتصادی، واقعیت آن است که سالها نوع دیگری از جنگ روبهرو هستیم؛ جنگی که آثار آن شاید به اندازه یک درگیری نظامی آشکار نباشد، اما در بلندمدت میتواند توان تولید، سرمایه، اشتغال، برنامهریزی و حتی امید را تحت تأثیر قرار دهد.
فعالان صنفی سالهاست در هر دو جبهه ایستادهاند؛ از یکسو تحریمهای خارجی که تأمین کالا، نقلوانتقال مالی و ارتباط با بازارهای جهانی را با دشواری همراه کرده و از سوی دیگر، چالشهای داخلی از جمله تغییرات مداوم مقررات، پیچیدگیهای اداری، فشارهای بیمهای و مالیاتی، افزایش هزینههای تأمین مالی و بیثباتی فضای کسبوکار. با وجود همه این دشواریها، صنوف همچنان استوار مانده و اجازه نداده اند چرخه تأمین مورد نیاز بخشهای مختلف اقتصاد کشور از حرکت بازبماند.
اگر امروز سخن از تابآوری به میان میآید، صنوف یکی از مصادیق واقعی آن است. بازاری که با وجود همه فشارها، همچنان در خدمت تولید، صنعت، معدن، ساختمان و کشاورزی کشور ایستاده و نقش خود را در استمرار فعالیتهای اقتصادی بهخوبی ایفا کرده است.
در این میان، قدردانی از همه کسانی که در این مسیر همراه بودند، ضرورتی اخلاقی و حرفهای است؛ از پیشکسوتانی که اعتبار این صنوف را با خوشنامی، انصاف و سالها تلاش بنا نهادند، از اعضای هیأتمدیره که مسئولیت تصمیمهای دشوار را پذیرفتند، از اعضای کمیسیونهای تخصصی که بیادعا دانش و تجربه خود را در اختیار اتحادیه ها قرار دادند، از کارکنان اتحادیه ها که همواره تلاش کردند احترام و تکریم اعضا را سرلوحه خدمت قرار دهند و از همه تولیدکنندگان، واردکنندگان، عمدهفروشان، خردهفروشان و برندهایی که با وجود همه مشکلات، چراغ بازار را روشن نگه داشتهاند.
از سوی دیگر در این سالها همواره مورد سوال بود که جایگاه واقعی صنف ابزار در اقتصاد کشور کجاست؟ سالها درباره تولید، صنعت، معدن، ساختمان و کشاورزی سخن گفته شده، اما کمتر به این واقعیت توجه شده است که همه این بخشها پیش از هر چیز به ابزار وابستهاند. البته صنف ابزار مطالبه امتیاز ندارد، مطالبه دیده شدن دارد؛ زیرا هر تصمیمی که درباره این صنف اتخاذ میشود، تنها بر بازار ابزار اثر نمیگذارد، بلکه بر تولید، صنعت، معدن، ساختمان و اشتغال کشور نیز تأثیرگذار است.
شاید وظیفه اصلی اتحادیه، صرفاً یافتن پاسخ همه مسائل نباشد، بلکه مهمتر از آن، ایجاد فضایی برای شنیده شدن همه دیدگاهها، نقدها و مطالبات اعضاست. ممکن است همه مشکلات قابل حل نباشد، اما هیچ مسئلهای نباید بدون شنیده شدن باقی بماند؛ چرا که گفتوگو، زیربنای اعتماد و سرمایه اصلی هر تشکل صنفی است.
امید آن است که این مسیر، با تجربه بیشتر، همدلی عمیقتر و اعتماد گستردهتر ادامه یابد و فعالان اقتصادی بتوانند انرژی خود را بیش از گذشته صرف توسعه کسبوکار، نوآوری، سرمایهگذاری و ایجاد اشتغال کنند. بیتردید آینده این صنف، با اتکا به همدلی، مشارکت و همراهی اعضای آن، روشنتر از گذشته خواهد بود.
مهدی باقرپور
رئیس اتحادیه صنف ابزار فروشان تهران
