آقای حسینی، دریافت جایزه «شاخص صنفی» برای شما چه معنایی دارد؟
اگر بخواهم صادقانه بگویم، این جایزه به یک شخص تعلق ندارد؛ بلکه متعلق به صنفی است که بیش از سه دهه از زندگی حرفهای من را در کنار خود شکل داده است. اگر نام من بهعنوان دریافتکننده این جایزه مطرح شده، پشت این عنوان، تلاش هزاران نفر از فعالان صنف، تولیدکنندگان، توزیعکنندگان، فروشندگان، پیشکسوتان و جوانانی قرار دارند که سالها برای حفظ و ارتقای جایگاه این صنعت تلاش کردهاند.
ارزش واقعی این جایزه در این است که یک جایگاه و اعتبار برای صنف لوازم یدکی خودرو و ماشینآلات به رسمیت شناخته شده است. بنابراین آنچه اهمیت دارد، نه خود جایزه، بلکه جایگاهی است که این جایزه نمایندگی میکند.
پس این جایزه را یک دستاورد شخصی نمیدانید؟
خیر. مدیریت صنفی اگر قرار باشد به یک دستاورد شخصی تبدیل شود، از فلسفه اصلی خود فاصله گرفته است. ما در اتحادیه مسئولیت داریم از حقوق و منافع یک جامعه بزرگ صنفی دفاع کنیم. هر موفقیتی که در این مسیر به دست میآید، باید به نام صنف ثبت شود. همیشه اعتقاد داشتهام که مدیر صنفی باید بتواند از ظرفیت، اعتبار و اختیاری که اعضای صنف در اختیارش قرار داده، برای خود صنف استفاده کند؛ نه اینکه دستاوردهای صنف را به حساب شخص خودش بگذارد.
چرا صیانت از جایگاه صنف را مهم میدانید؟
چون به دست آوردن اعتبار بسیار دشوارتر از حفظ آن است. امروز صنف لوازم یدکی خودرو و ماشینآلات توانسته است در سطح ملی صدای رساتری داشته باشد، در تصمیمگیریهای مرتبط با صنعت نقشآفرینی کند و ارتباط مؤثرتری با نهادهای حاکمیتی، اقتصادی و رسانهای داشته باشد. این جایگاه یک سرمایه صنفی است و سرمایه صنفی متعلق به همه اعضاست. بنابراین موضوع اصلی این نیست که چه کسی این جایزه را دریافت کرده است؛ موضوع این است که این جایگاه چگونه به دست آمده و چگونه باید حفظ و تقویت شود.
چه فعالیت های دیگری در اتحادیه شما صورت گرفته است؟
تلاش برای اینکه صنف از یک مجموعه صرفاً اداری، به یک مجموعه منسجم، مطالبهگر، تخصصی و اثرگذار تبدیل شود. برهمین اساس تلاش کردیم در کنار پیگیری مسائل روزمره اعضا، به موضوعات کلان هم توجه کنیم؛ از مسائل حقوقی و اقتصادی گرفته تا مسائل فرهنگی، اجتماعی، رسانهای و جایگاه ملی صنف.
در همین مسیر، بازرسیهای تخصصی صنف با همکاری مراجع ذیصلاح دنبال شد، موضوع شناسه کالا و رهگیری پیگیری شد و در زمینه تبصره (۴) ماده (۱۸) قانون مبارزه با قاچاق کالا و ارز، برای صیانت از منافع فعالان صنفی اقدامات مؤثری انجام گرفت. در حوزه اقتصادی نیز مقابله با انحصار و رانت در برگزاری نمایشگاه بینالمللی قطعات خودرو و پیگیری واگذاری آن به بخش خصوصی، یکی از موضوعات مهمی بود که دنبال شد.
در حوزه جایگاه ملی صنف چه اقداماتی انجام شده است؟
یکی از رویکردهای ما این بود که فعالان این صنف را در سراسر کشور به یکدیگر نزدیک کنیم. برگزاری «همایش ملی زنجیره ارزش صنعت قطعات خودرو کشور» در سالن اجلاس سران کشورهای اسلامی، حضور در بیش از ۲۰ نمایشگاه استانی و ایجاد ارتباط میان فعالان صنف در نقاط مختلف کشور، در همین چارچوب انجام شد.
همچنین برای نخستین بار غرفه کمیسیون تخصصی لوازم یدکی خودرو و ماشینآلات اتاق اصناف ایران در نمایشگاه بینالمللی قطعات خودرو راهاندازی شد. هدف همه این اقدامات یک چیز بود: صنف باید دیده شود، شنیده شود و در تصمیمگیریهای مرتبط با خودش نقش داشته باشد.
دیدگاه شما به بخش اجتماعی در کنار مسائل اقتصادی و حقوقی چگونه است؟
صنف فقط بازار و کسبوکار نیست؛ صنف از انسانها تشکیل شده است. به همین دلیل، تکریم پیشکسوتان، برگزاری یادواره شهدای صنف و توجه به مسئولیت اجتماعی را بخشی از وظایف خود میدانستیم.
توزیع سالانه بیش از ۳۰ هزار بسته معیشتی به همت خیرین صنف میان خانوادههای نیازمند و اقشار کمبرخوردار نیز نشان داد که این صنف علاوه بر فعالیت اقتصادی، از یک سرمایه اجتماعی ارزشمند برخوردار است. این اقدامات را هم نباید به نام یک فرد ثبت کرد. پشت هر بسته معیشتی، یک خیر، یک فعال صنفی و یک احساس
یکی دیگر از اتفاقات این دوره، اضافه شدن رسته تولید به اتحادیه بود. اهمیت این موضوع را چگونه ارزیابی میکنی؟
اضافه شدن رسته تولید به اتحادیه، اتفاق مهمی برای ساختار صنفی ما بود. زیرا زنجیره تولید و توزیع قطعات خودرو را به شکل منسجمتری در کنار یکدیگر قرار میدهد.
